-
1.2.1.3. Lobo mariño común

Lobo mariño común

Orde Carnívora

Familia Phocidae Gray, 1821

Subfamilia Phocinae Gill, 1866

Xero Phoca Linnaeus, 1758

Phoca vitulina (Linnaeus, 1758)


Nomes comúns: foca común (castelán), foca comuna (catalán), lobo mariño común (galego), itxas zakur (euskera), harbour seal (inglés), phoque veau marin (francés), foca común (portugués).


DESCRICIÓN


Presenta unha cabeza grande, ancha e redondada, con un fociño curto e perfil cóncavo. O tronco e as aletas son pequenos, comparándoos co tamaño da cabeza.

Os orificios nasais tinxen forma de V, estando  separados na base.Vos auditivos son de forma triangular.

A fórmula dentaria é: 3.1.5/2.1.5. Os postcaninos presentan tres cúspides, sendo maior a central. As pezas molariformes están implantadas respecto ao borde alveolar, e cada unha monta  á seguinte. As mandíbulas son curtas. Nas extremidades anteriores, os dedos van decrecendo en tamaño desde o 1º ata ou 5º, as uñas non sobresaen en exceso do borde dous dedos e a súa sección é mais ben triangular. Nas posteriores, a lonxitude dos dedos non segue este patrón; ou 2º e ou 5º son do mesmo tamaño. Ao igual que outros pinnípedes, nos seus desprazamentos en terra impúlsanse coas extremidades anteriores. Chantan as poutas non chan e arrastran ou corpo, levando as extremidades posteriores xuntas e erguidas.

Encanto á coloración, non hai diferenzas en función dous sexos. A zona dorsal presenta unha cor castaña mouro ou amarela, cunha serie de manchas mouras que poden concentrarse, chegando a formar liñas lonxitudinais. O ventre é de cor branca suxa e está salpicada por pequenas manchas pardas. A cabeza e as extremidades posteriores son de cor escura. As crías, ao nacer, presentan unha peluxe lanosa de cor branca amarelenta, pesan ao redor dos 12 Kg e miden 80 cm. Os machos son de maior tamaño que as  femias. A súa lonxitude está comprendida entre 1.5-1.8 metros, chegando a atinxir un peso entre 90 e 120 Kg.As  femias meden entre 1.4-1.6 metros, e ou seu peso rolda os 70 Kg. A lonxevidade para ambos sexos estímase nuns 30 anos.


DISTRIBUCIÓN


Esta especie está distribuída polas rexións subártica e temperá do hemisferio norte. Presenta unha serie de núcleos de poboación diferenciados, e en base a iso, certos autores chegan a considerar catro subespecies. A pesar de que non hai un acordo encanto á clasificación taxonómica a nivel subespecífico, semella que os individuos que se atopan na costa oriental de Asia, mar de Bering e Alaska, pertencen a unha especie diferente, P.largha. Así, estaría presente nas costas do norte e centro do continente europeo, Islandia, sur de Grenlandia e as costas atlántica e pacífica de Norteamérica.

Presenta unha distribución litoral ao longo de todo o ano, ocupando principalmente as zonas de auga pouco profunda como praias, marismas e esteiros. Mesmo chega a remontar algúns ríos, instalándose augas arriba.

Esta especie ocupa ou segundo lugar, detrás da foca gris, encanto ao número de rexistros na península Ibérica. A maior parte deles proceden do costas de Galicia e Portugal, así como da costa cantábrica. Hai dous rexistros da costa de Andalucía e mesmo no Mediterráneo. A poboación mundial estímase que está formada por uns 300.000 individuos.


ESTADO DE CONSERVACIÓN


Estatus UICN: Insuficientemente coñecida.

Convenio de Berna: anexo II.


REPRODUCIÓN


Aínda que a época de partos dura entre 1 e 2 meses, hai diferenzas encanto ao momento no que se producen, entre as distintas áreas que ocupa a especie, se ben, estes sempre tinxen lugar entre febreiro e setembro. Estas variacións temporais están condicionadas polo fotoperíodo e un ritmo reproductor endóxeno. Con elas faise cadrar o nacemento dos cachorros coa época mais favorábel. Estes son amamantados durante 2-6 semanas. Tras o destete, as  femias entran en celo, estando receptivas entre 1 e 9 semanas, neste momento, comezan a producirse as cópulas, que teñen lugar na auga. Antes e despois de que se produza ou apareamento, o macho e a femia realizan unha serie de xiros característicos baixo a auga, á vez que emiten burbullas. Crese que estes apareamentos son de carácter promiscuo. A implantación do óvulo fecundado ten lugar de 1.5 a 3 meses despois terse realizado a cópula.


DEPREDADORES E AMEAZAS


A pesar de que as focas poden ser atacadas polas candorcas, considérase que ou seu impacto sobre as poboacións é mínimo. Non se pode dicir o mesmo da persecución á que están sometidas por parte do ser humano, que as captura para aproveitar a súa pe. Ademais, os pescadores perséguenas por se alimentar de varias especies de peixes de interese pesqueiro.


ENFERMIDADES E PARASITOS


Son hospedadores definitivos dun nematodo que infesta a musculatura de varias especies de peixes de interese comercial. Entre as patoloxías descritas nesta especie inclúense infeccións bacterianas en diferentes mucosas, gastroenterite, peritonite, bronquite e pneumonia. En 1988 detectouse unha infección viral nas costas de Europa que provocou unha redución da poboación superior ao 60%.


ALIMENTACIÓN


Os cachorros recen destetados aliméntanse durante os 2 meses seguintes de diversas especies bentónicas de crustáceos. Os adultos manteñen un réxime alimenticio composto por unha ampla variedade de especies de peixes, ademais de algúns cefalópodos e crustáceos. As presas de pequeno tamaño son engulidas baixo a auga, mentres que as máis grandes as rompen en pequenos anacos e consómenas na superficie.


COMPORTAMENTO


Mentres están na auga, os animais mantéñense illados uns de outros, pero en terra forman grupos, xeralmente de pequeno tamaño, compostos por individuos de ambos sexos e de diferentes idades. Para lograr manterse a certa distancia entre se, realizan unha serie de acenos agresivos como golpes coa cabeza, gruñidos e movementos das aletas. Entre a femia e a súa cría, durante o período de lactancia mantéñense uns fortes vínculos de unión. As crías son capaces de nadar nada máis nacer, e aos 2 días de vida xa se mergullan. No caso de que se produza unha situación de perigo, a femia apaña ao cachorro coa boca ou entre as súas aletas, e mergúllase con el para polo a salvo.

A muda da peluxe é un proceso secuencial que comeza pola cara e continua polas aletas anteriores, caluga, ventre e zona dorsal media, finalizando na lumbar e rabo. Realízase unha vez ao ano, entre ou período de cría e os 2-3 meses seguintes. A súa duración aproximada é de 2 meses, sendo os primeiros en a realizar os exemplares inmaturos, e a continuación os adultos.

-
-